Tom tom
Flair week 23 2006

Ik heb er lange tijd niet aan willen geloven, dat nieuwerwetse gedoe is vanwege mijn aard niets voor mij, maar nu ik op één dag in Gelderland én Limburg moest zijn, kwam ik er niet meer onderuit: ik heb Pieter een Tom Tom laten installeren.


Vanaf de introductie heb ik de Tom Tom niet vertrouwd. Pieter rijdt nu ruim een jaar met de pratende routebeschrijving en het ding kent niet eens ons huis. Wij wonen vlakbij de Ring van Amsterdam en waar je voor ons rechtdoor moet, laat hij (of zij, het is maar wie je prefereert) ons rechtsaf gaan en drie blokken omrijden. Dat doe je natuurlijk niet en op dat moment raakt het apparaat helemaal in paniek. “Probeer om te keren! Probeer om te keren!” schalt het in je oor, net zolang tot je voor ons huis parkeert: “Bestemming bereikt.”


Maar goed, zoals gezegd: Gelderland, Limburg, het is niet niets, Pieter installeerde bij mij de Tom Tom. Ook programmeerde hij de adressen voor, een kind kon de was doen.


Toegegeven: ik voelde me erg ‘nu’ in mijn auto. Naast me prijkte mijn nieuwe laptop, omdat ik – als ik de weg snel zou vinden, en dat zou nu geen probleem zijn – tijd over zou hebben tussen de afspraken en misschien nog wat kon werken. Uit pure enthousiasme plugde ik ook een hands free set in mijn oor, waardoor ik een compleet mobiel kantoor werd.


Ik was nog niet de ring op of ik deed iets heel erg doms: ik negeerde de aanwijzing van de Tom Tom. Pakte niet de A1 richting Amersfoort, maar de A2 richting Utrecht. Omdat de radio – ander tijdperk - mij vertelde dat er 9 km file op de A1 stond. Als Pieter een andere weg neemt dan gezegd, sputtert de Tom Tom even tegen, maar komt al snel met een nieuwe route. Bij mij niet. Vanaf de s113 tot aan Arnhem heeft dat kloteding bij íedere afslag gezegd: “Neem de afslag en keer om.” Het bijbehorende kaartje tekende de haarspeldlus – je hebt het tegen een debiel of niet – nog eens haarfijn voor me uit.


Eerlijk is eerlijk: in Nijmegen was ik blij dat de Tom Tom me de weg wees. Van Nijmegen naar Limburg ging ook goed, het vertrouwen groeide, maar van Limburg terug naar Amsterdam gaf hij er de brui aan. Wat ik ook probeerde, ik kwam niet meer in het menu waar ik het thuishonk aan kon klikken. Ik besloot wat op de gok rond te rijden in de hoop dat hij het signaal weer zou oppakken en bevond me al snel in the middle of nowhere. Pieter nam niet op, natuurlijk, en totaal overhit spuwde ik op zijn voice mail dat ik door fucking Limburg reed en totaal verdwaald was en dat hij nú moest bellen anders @#$!


Zoals ik al zei: dat nieuwerwetse spul, het is niets voor mij.