De Tas
Flair week 25

Ik zeg het natuurlijk niet graag, maar er zijn best wel dingen die Pieter beter kan dan ik. Zo heeft hij een enorm ruimtelijk inzicht. Dat klinkt als het aloude cliché: vrouwen kunnen beter organiseren, mannen hebben een beter ontwikkeld ruimtelijk inzicht, maar Pieter heeft echt een enorm ontwikkeld ruimtelijk inzicht.


Dat kwam mooi uit. Want de leren touwtjes aan mijn nieuwe tas zaten dusdanig in de war dat ik er niets meer van begreep. Ach, kun je denken, wat maken die touwtjes nou uit? Nee: de touwtjes zijn onderdeel van het sluitsysteem. Een ingenieus systeem waarbij twee paar leren touwtjes op een dusdanige manier met elkaar verweven zijn dat de voor- en de achterkant bij en uit elkaar getrokken kan worden. Bovendien ziet het er leuk uit, want aan de buitenkant hangen de klosjes.


Goed. Met die touwtjes was dus iets mis, ik begreep er niets van, Pieter keek, constateerde dat de touwtjes sowieso verkeerd zaten en verbeterde het systeem. Uiteraard hadden we seks die avond.


De tas, mijn mooie, nieuwe tas. Twee weken geleden gekocht in Rome, stad van de tassen en de oude gebouwen, waar wij een lang weekend met vrienden waren. De Tas was een enorm issue tijdens ons tripje, omdat ik hem nog moest vinden. Hij moest groot genoeg zijn voor mijn werkspullen, maar toch elegant en verfijnd. Hoe leg ik dat nou uit? Stel je een mooie, goeie tas voor: dat is ‘m. En ik vond hem, opeens, het was een opluchting voor iedereen. Goed, er zitten geen vakken in, dus ik ben steeds alles kwijt en de sluiting geschiedt door touwtjes die je – nu weer – makkelijk open en dicht trekt, dus voor een thuisstad als Amsterdam is hij wat fraudegevoelig, maar de tas is goed.


Gisteren kreeg ik nog een sms-je van iemand die mij met de tas had gezien en een soortgelijk exemplaar wilde.


Ik bedoel maar.


Zijn er nog andere dingen die Pieter beter kan dan ik? Niet veel. Nee, dat zeg ik zonder opscheppen, ik durf zelfs te beweren dat ik beter kan autorijden dan hij. “Zegt degene die haar auto over het hekje van een Amsterdamse gracht heeft gezet en met één wiel boven het water bungelde, terwijl ze gilde als een speenvarken,” zou Pieter nu geheel naar waarheid opmerken. Er was sprake van verzachtende omstandigheden: ik dacht dat ik in z’n achteruit stond én ik had een auto waarbij je flink moest gassen, anders sloeg ie af. Die telt dus niet (Pieter kan goed rijden hoor, hij is alleen niet zo oplettend, waarschijnlijk omdat hij maar één ding tegelijk kan). Maar het moet gezegd: de man heeft een geweldig ruimtelijk inzicht.