Heilig boontje
Flair week 49 2005

Ik begin nu echt te grenzen aan een heilige. Sinds een week heb ik een abonnement op de Groententas van de natuurwinkel en krijg ik wekelijks een papieren tas (lastig als het regent) met verse, biologisch-dynamische groenten aangeboden. Met receptuur. En oorkonde van herkomst.


Ik was natuurlijk al op de goede weg met mijn besluit meer te genieten van huis en haard en dat doe ik ook echt. Ik werk niet meer als de kindjes erbij zijn, ik heb de woonkamer een frisse metamorfose gegeven en hou die opgeruimd en voorzien van verse bloemen en nu wordt er dan ook nog gezond gekookt.


Hoeveel gezelliger kan het worden?


Gevarieerd bovendien. Elke week een surprisetas vol overheerlijke groenten. Geen idee wat je met bleekselderij en paksoi moet? Geen nood. Een bijgevoegd A-viertje – gerecycled papier uiteraard – geeft je een creatief en verrassend recept voor elke aanwezige groente.


En zo kwam het dat mijn gezin gisteren nog aan de zoetzure gehaktballetjes met paksoi (van boer Eykelenburg te Gemert) zat, lekker met wortelsalade en rijst, en vandaag eten we zelfgemaakte pompoensoep (van de familie Vollenberg te Grubbenvorst), die ik heb opgewaardeerd – we zijn nu toch aan het kokkerellen – met eigengemaakt brood. Vlechtbrood.


En ik begin er lol in te krijgen. Zoek nu al op de bijbehorende site (www.odin.nl) wat ik volgende week in mijn tasje mag verwachten en zie tot mijn grote vreugde dat wij hartige taart met andijvie en blauwe kaas gaan eten en aardappelsalade met makreel en sperziebonen.


Er is alleen één probleem: de kinderen blieven het niet. Nou lusten die sowieso niks en ik ben al lang geleden opgehouden daar rekening mee te houden, maar als Pieter ook al niet mee-eet (en dat gebeurt regelmatig) doe ik wel erg veel moeite voor mezelf. Dat is niet erg, maar het doet wel afbreuk aan de motivatie. En de feestvreugde.


Maar ik weiger toe te geven aan de terreur van mijn gezin. Of ze nou groenten weigeren of de zoveelste pasta, dat maakt voor hen geen donder uit en ik heb in ieder geval weer een poging gedaan. Bovendien, ik ben er ook nog. Ik heb ook vitamientjes nodig. Mineralen. En vezels. En ach, als ik daarmee een ander help, is dat mooi meegenomen. He lekker, fijn, wat heb ik toch een fijn leven. Weet je wat, ik pak de kindjes in en neem ze mee voor een frisse boswandeling. Drink ik meteen een kopje thee bij mijn schoonouders. Hebben die ook een leuke middag...