Goede voornemens
Flair week 52 2005

Met oud en nieuw hoor ik natuurlijk een spetterend verhaal te schrijven vol goede moed en voornemens. Ik heb ze niet. Niet meer. Vroeger zat ik boordevol goede voornemens. Oud en nieuw betekende in ieder geval een nieuw begin, met bijbehorende frisse start. Dit jaar zou ik echt gaan stoppen met roken, ik nam me voor minder te drinken, meer te sporten, met werk zou ik spijkers met koppen slaan en ik zou nu werkelijk eens van de begerenswaardige foute mannen afblijven en op zoek gaan naar een geschikte vent.


Dat is nu allemaal gerealiseerd.


Heb ik dan werkelijk niets meer te wensen?


Ja. Dat alles blijft zoals het is.


En dat is het ook, al zeven jaar.


De jaren vliegen voorbij. En dat zal steeds sneller gaan, waarschuwen bevriende vijftigers me. De weken glippen door m’n vingers: ik heb het idee dat ik niet eens met m’n ogen heb kunnen knipperen of het is alweer weekend. Sinterklaas, kerst, oud en nieuw, de verjaardagen van de kinderen, zomervakantie, het is een cyclus als een bonzend hart. Elk jaar dezelfde foto’s, met kinderen die een steeds smaller gezicht krijgen.


Het is fijn, een rustig gevoel. Stabiliteit in het leven, ik zou niet anders meer willen. Mensen die altijd maar spanning in het leven nodig hebben, zijn auteur van hun eigen drama. En dat van hun kinderen.


Maar toch.


Een gerust gevoel, hoe fijn ook, hoort niet te vervliegen. Het moet beleefd worden, misschien wel doorleefd. Gemakzucht is de dood van ieder geluk.


Dan toch maar weer die spanning? Balanceren op het randje. Weten wat je hebt en beseffen wat je kunt verliezen? Dat niet willen, nee, natuurlijk niet. Keuzes maken, voor het leven zoals het is, maar dan echt. Weer. Beseffen. Dat je leeft. Met de man van wie je houdt en de kinderen die alles zijn. Het leven dat je altijd wilde hebben, het leven dat goed is. Ik wil het niet vergeten. Ik wil het beleven. Dat is mijn voornemen. Toch nog een.