Knutselen
Flair 2004

In een halfslachtige poging een Goede Moeder te zijn, besloot ik op deze vakantiedag eens niet een video aan te zetten, maar met Mees te knutselen. Ik pakte Thea van Mierlo’s Handenarbeid met peuters erbij en koos: De Paddestoel. Al wat ik nodig had was een kleine closetrol, die had ik nog wel, rood karton, ik had nog rood papier van vorig jaar sinterklaas, watten uit de badkamer, een schaar en lijm. “Mees,” riep ik blij. “We gaan knutselen.”


Iedere crècheleidster of kleuterjuf weet dat als je gaat knutselen met kleine kinderen je het materiaal klaar moet hebben. Waarom? Tegen de tijd dat ik een paddestoel klaar had – Mees zou volgens de werkwijze alleen de witte bolletjes erop plakken – was voor Mees de lol er al weer af. Gelukkig wist ik hem weer enthousiast te maken door - tip van het boek - “Op een grote paddestoel...” in te zetten. Verder wist ik de woorden niet meer, maar, je hebt een crèchekind of niet, Mees vulde het liedje keurig aan.


We waren heel gezellig bezig. Mees kwakte wat lijm op de wattenbolletjes en plakte ze vast, terwijl hij bedacht voor wie deze paddestoel was. Omdat hij niet kon kiezen, opa en oma Laren, of opa en oma Motor, maakte ik snel nog wat paddestoelen, zodat hij er ook nog een voor Tijl en papa kon maken. Ik knipte cirkels uit het rode papier, knipte ze tot halverwege in en draaide er hoedjes van die ik op de wc-rollen plakte. Ik begon er zowaar lol in te krijgen.


Tijl huilde, dus ik moest even naar boven om het speentje weer terug te duwen. Het zal misschien dertig seconden zijn geweest dat ik weg was, laat het een minuut zijn, maar toen ik terugkwam was het kwaad al geschied. Ik gaf de moed niet op. Probeerde zo goed en zo kwaad als het ging de lijm uit Mees z’n haar, van zijn handen, zijn trui, de tafel, de stoel en de vloer te halen en hervatte het werk. “Hier Mees,” zei ik olijk – echte moeders worden niet boos om uitingen van creativiteit – en gaf hem een wattenbolletje. “Waar zullen we deze plakken?”


“Nee, mam,” zei Mees op een toon alsof ik het domste wezen op aarde was. “Dan krijg ik vieze vingers.”


Ik maakte de situatie alleen maar erger door weer “Op een grote paddestoel” in te zetten – nu kende ik de tekst wel – maar Mees had er geen zin meer in. Hij wilde tv kijken. Peter Pan. Eind van het liedje was dat ik die klotepaddestoelen aan het plakken was, ik had ze tenslotte niet voor niks geknipt, terwijl Mees brullend van woede op de grond lag omdat hij geen Peter Pan mocht kijken. “Mama, jij bent stom,” riep hij uit. “Jij bent niet meer mijn vriend. Ik ga jou op de vuilnisbelt gooien.”


Pfff, wanneer begint die crèche weer?