Een hondje
Flair week 5 2006

Een hondje, dat zou het familiegevoel toch wel moeten versterken. Van pa en ma leenden we een enorme hondenencyclopedie, met werkelijk alle merken en één blik op de Petit Basset Griffon de Vendéen en we waren verkocht.


We gingen niet over een nacht ijs, natuurlijk niet. Eerst had ik een lang gesprek met een fokster die me waarschuwde voor de aard van het beestje: hij zou niet luisteren en dat ook nooit gaan doen. Typisch geval van ontmoedigingsbeleid, besloot ik, en ik belde een andere fokster. We zouden wel eens gaan kijken of ze echt niet wilden luisteren.


Dus op een mooie zaterdagmiddag togen wij naar een mevrouw met zes Petit Bassets Griffon de Vendéen, en twee pups. En een Ierse Wolfshond, een Franse bul en vier katten. Het was een drukte van jewelste. De zes Petit Bassets Griffon de Vendéen zaten in een buitenkennel, dat scheelde. De Ierse Wolfshond liep ook buiten rond en dat kwam goed uit want de kop van het beest kwam tot boven mijn schouder en hoe harder zo’n baasje roept hoe lief hij is, hoe minder ik het vertrouw.


Er werd koffie gezet en onze kinderen speelden met de pupjes. Het was genoeglijk en de aanblik van die zes Petit Bassets Griffon de Vendéen was werkelijk vertederend. Wat een leuke beestjes! Goeie kop, goede maat... “Het is toch niet echt zo dat ze niet luisteren, hè?” begon ik enthousiast - in gedachten had ik een van de pups al in mijn tas gestopt.


Nu keek de lieve mevrouw zorgelijk. Ja, daar moesten we ons toch echt niet op verkijken hoor. Het is een jachthond hè, en jachthonden hebben een jachtinstinct: die gaan hun neus achterna. Goed de deuren dichthouden dus, anders zijn ze weg. Pieter en ik keken elkaar aan. Vanaf de lente staat bij ons de deur altijd wagenwijd open. Frisse, blozende kindertjes lopen in en uit en dat wil ik graag zo houden.


“Maar we wonen heel afgeschermd aan een plein hoor,” probeerde Pieter nog. “Hij kan leuk buitenspelen met de andere honden uit de buurt.”


De mevrouw, ik vond haar opeens een stuk minder lief, schudde beslist haar hoofd. Onmogelijk. De Petit Basset Griffon de Vendéen zou altijd weglopen.


Tenzij... (We veerden al op) Je het eerste jaar heel consequent bent. Alleen aangeriemd de voordeur uit. En volhouden hè, want als hij ook maar één poot buiten de deur zette zonder riem, dan kon je het vergeten.


Ondertussen kropen onze kinderen ondanks herhaaldelijk verbod in de hokken van de pups, stuiterden op en van de bank, waarbij ze lelijk aan onze haren trokken en klommen in de gordijnen om de honden buiten beter te kunnen zien. Pieter en ik zakten terug. Zelfs al hadden we gewild, dan hadden we het hondje niet meegekregen.